W miniony tydzień w Las Vegas odbywała się konferencja MIX. Jest to konferencja organizowana przez Microsoft, ale konferencja specyficzna. W przeciwieństwie do innych konferencji tej firmy, na tej miejsce swoje znajdują inne firmy, a co nierzadko są to firmy, które na co dzień są bezpośrednimi konkurentami Microsoftu. Konferencja ta jest też o tyle specyficzna, że łączy zarówno developerów jak i designerów, dlatego jest bardzo dużo sesji związanych z projektowaniem aplikacji i mam tu na myśli kwestie wyglądu.

Jeśli chodzi o największe wydarzenia tej konferencji to moim zdaniem były one dwa. Po pierwsze wypuszczenie SilverLight-a 4 w wersji RC oraz zapowiedź, że wersja finalna zostanie wypuszczona w przyszłym miesiącu!

Druga wydarzenie to to, co Microsoft pokazał w związku nową wersją systemu operacyjnego dla telefonów komórkowych, a mnie jako developera najbardziej interesuje platforma programistyczna, a w tej kwestii też działo się wiele. Przede wszystkim, platformami programistycznymi będą SilverLight oraz XNA. Widać tutaj dużą tendencje do tego co MS nazywa “trzema ekranami”, czyli nasz telewizor, komputer i urządzenie mobilne. Zarówno SL jak i XNA w wersji an W7 Phone nie będą jakimiś wersjami okrojonymi czy “light”, a pełno prawnymi frameworkami. Jest to o tyle ważne, że być może uda się ograniczyć ilość budowanych aplikacji na różne platformy i trzeba będzie tylko dokonać nielicznych zmian w kodzie aby nasza aplikacja działała zarówno na komputerze jak i np na telefonie.

Co ciekawego wiąże się z pisaniem aplikacji na Windows Phone 7 jest to, że już dziś można pobrać wersje wstępne narzędzi do tworzenia tego typu aplikacji. A co jeszcze bardziej cieszy, gdy aplikacje te osiągną status finalny będą dostępne ZA DARMO, a więc każdy będzie mógł tworzyć programy i umieszczać je np w Marketplace jaki będzie dostępny w telefonach z nowym system Microsoftu.

Skąd można pobrać takie narzędzia i na co trzeba uważać?

Pierwsze pytanie jakie może się pojawić to co jeśli już mam zainstalowaną wersję beta Visual Studio 2010? Nic, można śmiało instalować narzędzia gdyż integrują się one bez problemu z pełną wersją beta VS2010.

Punktem startowym w pobraniu narzędzi jest wejście na stronę developer.windowsphone.com. Stamtąd można pobrać Windows Phone Developer Tools CTP. Jest to wersja webowa, dlatego trzeba będzie uzbroić się w cierpliwość podczas instalacji. Jeśli już wcześniej mieliśmy zainstalowane VS2010 i SL 4 SDK to trzeba będzie je odinstalować gdyż nowe narzędzia zawierają nowsze wersje tych komponentów. Po skończonej instalacji jeśli nie mieliśmy wcześniej Visual Studio w menu start pojawi nam się Visual Studio 2010 Express, a jeśli już mieliśmy VS to będzie dostępny nowy typ projektów podczas tworzenia nowej aplikacji:

Jak wspominałem konferencja MIX jest zarówno dla developerów, ale jednak przede wszystkim dla designerów. Dlatego i dla tej grupy Microsoft przygotował nową wersję swojego świetnego narzędzia, a mianowicie Expression Blend 4. Po pobraniu i zainstalowaniu tej wersji można się lekko zdziwić ponieważ w typach projektów nie ma żadnych związanych z Windows Phone 7. Trzeba sciągnąć i zainstalować jeszcze dwa komponenty:

• Microsoft Expression Blend® Add-in Preview for Windows® Phone
• Microsoft Expression Blend® Software Development Kit (SDK) Preview for Windows Phone

Po tych zabiegach będzie można już tworzyć jak i otwierać projekty typu Windows Phone 7.

Polecam wszystkim zapoznanie się z nową platformą i popróbowanie pisania aplikacji dla W7 Phone. Do narzędzi dołączony jest świetny emulator, dzięki któremu można odrazu zobaczyć jak stworzona aplikacja będzie wyglądać i działać na telefonie w przyszłości:

Dzisiaj robiłem sobie jeden z zaległych kursów online jakie mam do zrobienia w portalu Microsoft Learning, a od czasu ukazania się Internet Explorera 8 używałem go w wersji Beta a teraz RC1. Zacząłem sobie kurs i coś mi nie grało, po chwili się zorientowałem, że strona nie wyświetla się poprawnie. Tabelki nie są “klikalne”, nie wyświetla się panel do pisania notatek i jeszcze parę drobiazgów. O ile notatki da się ominąć, o tyle brak “klikalności” tabelek stanowi już większy problem i raczej sprawia, że czas poświęcony na kurs jest stracony bo nie mamy dostępu do połowy zawartości. Rozwiązanie tego problemu do głowy przyszło mi dość szybko i jest w miarę oczywiste, ale może nie wszyscy wiedzą jak to zrobić więc poniżej opisuję co i jak.

Pierwszą rzeczą jaką należy zrobić jest wejść do opcji Strona -> Ustawienia widoku zgodności

Nastepnie musimy wprowadzić interesujący nas adres, w przypadku kursów on-line Microsoftu wprowadzamy adres: microsoftlearning.com

Następnie wystarczy kliknąć Dodaj, a później już tylko Zamkniji od tej pory kurs wyświetla się już prawidłowo i nie ma problemów

Jakiś czas temu Microsoft ogłośił, że jego LiveID będzie dostawcą OpenID i pozwoli na logowanie w portalach, które wykorzystują ten system. Jak powiedział tak zrobił. Niestety póki co jest to w fazie CTP (Community Technology Preview) więc droga przed tym daleka, ale przy odrobinie chęci można z tego korzystać, co opisuje w dalszej części tego tutoriala

Pierwszą rzeczą jaką należy zrobić jest wejście na stronę http://login.live-int.com/

Próbowałem wprowadzić tutaj dane swoje już istniejącego LiveID, ale niestety system ich nie przyjął, a wynika to najprawdopodobniej z tego, że usługa (co jest napisane później) stoi na klastrze testowym, więc może nie jest jeszcze powiązana z istniejącymi LiveID.
W związku z tym należy kliknąć opcję: Zapisz mnie, aby utworzyć konto.

Zostaniemy przeniesieni na stronę, która daje nam wybór, czy chcemy stworzyć LiveID (w rezultacie też i OpenID) dla istniejącego adresu email, czy też chcemy stworzyć nowy adres email.

Ja wybrałem opcję pierwszą, bo stwierdziłem, że przypiszę sobie do maila, który już jest moim LiveID.

Po wybraniu którejś z opcji pojawia nam się standardowy formularz, w którym należy wypełnić wszystkie wymagane dane i nacisnąć przycisk Kontynuuj.

Na kolejnym ekranie pojawia się dość widoczna informacja mówiąca o tym, o czym już wspominałem, czyli że usługa ta jest na klastrze testowym i jakie niesie to za sobą konsekwencje. Należy tu przepisać do okienka swój wcześniej podany email i zaakceptować warunki korzystania.

W tym momencie dostaniemy informacje o pomyślnej rejestracji, oraz na podany email dostaniemy wiadomość z linkiem potwierdzającym prawdziwość adresu.

Po kliknięciu guzika Kontynuuj zostaniemy przeniesieni na stronę do zarządzania naszym kontem.

Strona ta jest bardzo fajna ale niestety niewiele możemy na niej zrobić i w tym momencie musimy w przeglądarce wpisać inny adres, a mianowicie https://login.live-int.com/beta/ManageOpenID.srf, co przeniesie nas na poniższa stronę i jeśli wcześniej się nie wylogowaliśmy będzie poproszeni o wprowadzenie swojego aliasu OpenID.

Należy teraz sobie wymyślić jakiś alias (nie będziemy musieli być zawsze pod nim widoczni, o czym napiszę poźniej) oraz kliknąć Dodaj.
Jeśli wymyślony przez nas alias nie był zajęty dostaniemy odpowiedni komunikat.

Teraz  po kliknięciu guzika Zakończ możemy przejśc na stronę, która używa systemu OpenID i korzystać z naszego nowego sposobu logowania. Ja posłużę się stroną DotNetShoutout, która jest swoistym odpowiednikiem serwisu Digg, ale jak można się domyśleć ukierunkowany na platformę .NET.
Na stronie wybieram opcję login i pojawia się w tym momencie okienko logowania, które umożliwia szereg sposobów na zalogowanie. Jako że chcę skorzystać z nowo założonego OpenID wybieram tą właśnie opcję.
Teraz ważna kwestia! Jeśli chcemy korzystać z Microsoftowego OpenID w miejscu loginu wprowadzamy taka nazwę: openid.live-INT.com i naciskamy przycisk Login.

W tym momencie zostaniemy przeniesieni na stronę logowania LiveID / OpenID, gdzie co oczywiste należy zalogować się adresem email oraz hasłem podanym wcześniej w formularzu.

Po nacisnięciu przycisku Zarejestruj pokaże się stroną, która da nam możliwość wyboru czy chcemy być widoczni po zalogowaniu pod naszym aliasem, który dodaliśmy wcześniej, czy też chcemy z jakiś powodów być widoczni pod Anonimowym Aliasem, który jest ciągiem cyfr i liter. Jest to prawdopodobnie jakaś suma kontrolna, ale co ważne ten ciąg jest niezmienny, co średnio wpływa na anonimowość

Po wybraniu interesującej nas opcji zostaniemy przeniesieni z powrotem na stronę, na którą chcieliśmy się zalogować i będziemy widoczni tam z naszym OpenID.

Jak widać system ten już w fazie CTP działa całkiem sprawnie. Mam nadzieję, że będzie dalej rozwijany bo jeden uniwersalny login naprawdę uprości poruszanie się po bezkresach internetu

Ostanimi czasy wielu moich znajomych boryka się z problemem poprawnej konfiguracji routera firmy Linksys. Postanowiłem im w tym trochę pomóc pisząc ten tutorial. Myślę, że może się także przydać innym osobom, które bedą szukaly tegoty materiałów w Internecie. Poniższy przewodnik tworzę w oparciu o model WRT54GC, jednak menu konfiguracyjne wielu różnych linksysów nie różni się zbyt wiele, a jedynie dodatkowymi opjacmi jakie oferuje dany router. Poniższa konfiguracja przedstawia sposób wjaki należy skonfigurować router przy korzystaniu z dostawcy internetu poprzez kablówkę, np UPC. Jeśli posiadasz inny model Linksysa lub router innej firmy też możesz skorzystać z tego samouczka, odnajdź po prostu odpowiadające opcje w swoim menu konfiguracyjnym. Nie przedłużając więcej przejdźmy do sedna sprawy.

Na wstępnie jedna uwaga technicza. Aby ciągle nie powtarzać tego w tresći samego tutoriala, przed przejściem do następnego ekranu konfiguracyjnego proszę nacisnąc “Save Settings”.

Pierwszą rzeczą jaką należy zrobić jest oczywiście fizyczne podpięcie routera. Z tyłu urządzenia do gniazdka “Internet” wpinamy kabel łączący router z modemem kablowym, a do jednego z portów LAN podpinamy komputer. Następnie odpalamy dowolną przeglądarkę internetową i wpisujemy adres: http://192.168.1.1 . Po pojawieniu się okienka z prośbą logowania podajemy dane zawarte w instrukcji routera. Pojawia się pierwsza strona konfiguracyjna routera, czyli Setup -> Basic Setup:

Staring IP Adress – można zostawić wartość domyślną, ale sugeruję aby ustawić ją na 2 w celu kontynuacji numerowania adresów IP w naszej domowej sieci.
Client Lease Time – standardowa wartość 0 oznacza dzierżawę DHCP całodniową. Z doświadczenia wiem, że gdy często resetujemy komputer kart WiFi, szczególnie te na USB potrafią mieć problemy z odnowieniem adresu IP dlatego lepiej ustawić wartość na 1 minutę.
Time Zone – należy ustawić swoją strefę czasową, taką jaką mają inne komputery w naszej sieci. WAŻNE aby zwrócić uwagę, że jest kilka stref czasowych GMT +01.00 i należy wybrać tą, w której figuruje Warszawa.
Następnie klikamy guzik Assing Static DHCP:

W małej sieci domowej ten krok można pominąć, ale dla systematyczności i stałego adresowania komputerów w domu warto skonfigurować tą opcję.
Client Name – podajemy nazwę komputera. To nie jest nazwa naszego komputera w sieci a jedynie nazwa jaką wpisujemy do konfiguracji routera.
Assign this IP – tutaj podajemy jaki adres IP chcemy aby miał dany komputer. Zalecam kolejną numerację począwszy od 192.168.1.2.
To this MAC – należy wprowadzić adres fizyczny karty sieciowej, czy to jest karta przeowodwa czy bezprzewodowa. Adres ten można znaleźć na pudełku karty lub w systemie Windows kliknąć Start -> Uruchom -> Wpisać komendę: cmd -> Wydać polecenie: ipconfig /all. Na liście która się wyświetli należy odszukać Adres fizyczny interesującej nas karty sieciowej. Zamykamy okienko opcja Save Settings.
Przechodzimy do opcji Setup -> Advanced Routing:

Tutaj należy przełączyć opcję Operating Mode na Router, gdyż domyślnie jest ustawiona jako Gateway i nie będzie się wtedy router potrafił połączyć z Internetem.
W momencie pisania tego tutoriala dla UPC musiałabyć ustawiona opcja “Router”. Obecnie w UPC działa na opcji “Gateway”, ale dla innego dostawcy może być wymagana opcja “Router” więc sugeruję sprawdzenie obu jeśli na którejś nie działa.
Przechodzimy na zakładkę Wireless -> Basic Wireless Settings:

Mode – należy ustawić na Mixed aby do sieci mogły podłączyć się urządzenia różnych standardów.
Wireless Network Name (SSID) – należy wpisać nazwę swojej sieci. Nazwa ta może być dowolnie przez nas wymyśloną nazwą, jednak powinna ona być w miarę złożona i zawierać różnej wielkości litery i być może jakąś cyfrę. Taka nazwa utrudnia osobom niepowołnym dostęp do naszej sieci.
Wireless Channel – jeśli w pobliżu nie ma żadnej innej sieci bezprzewodowej możemy pozostawić wartość domyślną. Jeśli jednak jest to warto dowiedzieć się na jakim kanale ona działa i swoją sieć uruchomić na dwóch kanałach poniżej tej wartości lub dwóch kanałach powyżej tej wartości w celu uniknięcia zakłóceń.
Wireless SSID Brodcast – należy ustawić opcję Disabled. My znamy nazwę naszej sieci, a osoby trzecie nie, więc przy próbie połączenia się z naszą siecią bedą musiały ją podać. Jest to kolejny sposób na podwyższenie bezpieczeństwa naszej sieci.
Przechodzimy do sekcji Wireless -> Wireless security:

Security mode – tą wartość ustawiamy w zależności od tego jakie możliwości ma nasza karta WiFi. Najlepszy jednak będzię WPA2 Personal. Jeśli nasza karta go nie obsługuje należy wybrać WPA Personal.
Encryption – przy wyborze WPA2 Personal jest możliwe tylko szyfrowanie AES.
Passphrase – tutaj podajemy hasło dostępu do naszej sieci bezprzeowodwej. Musi ono się składać z minimum 8 znaków, inaczej router nie zatwierdzi zmian. Powinna się stosować oczywiście wszystkie zasady tworzenia silnych haseł, czyli nie powinno być to hasło słownikowe i proste to zgadnięcia.
Przecgodzimy do sekcji WIreless -> Wireless MAC Filter:

Access restriction – ustawiamy na Enabled i zaznaczamy opcję Permit.
Wireless Client List – podajemy tutaj MAC adresy wszystkich bezprzewodowych kart sieciowych jakie bedą korzystać z naszej sieci. Jest to trzeci i ostatni ważny krok w prawidłowym zabezpiczeniu naszej sieci:

1. Sieć nie rozgłaszam swojej nazwy więc do połączenia się z nią wymagana jest znajomość tej nazwy.
2. Jest ustawione silne szyfrowanie oraz skomplikowane hasło do naszej sieci.
3. Gdyby te dwie rzeczy zawiodły dostępu do naszej sieci broni także lista dostępowa MAC adresów kart sieciowych.

Tak zabezpieczona sieć nie będzie łakomym kąskiem dla intruzów i nikt niepowołany nie będzie z niej korzystał.
Przechodzimy do sekcji Applications & Gaming -> Port Range Forwarding:

Ta sekcja jest ważna dla osób, które korzystają z jakiś programów typu P2P, grają w sieci lub chcą postawić u siebie na komputerze jakiś serwer (Web, FTP). Nie bedę rozpisywał się tutaj za bardzow  kolejne kroki konfiguracji tej sekcji. Polecam natomiast stronę Port Forward. Na stronie tej wybieramy z listy swój model routera, następnie aplikację, która chcemy skonfigurować i strona wyświetla przewodnik krok po kroku jak dokonac tego w tej sekcji.
Przechodzimy do sekcji Administratio -> Management:

Router Password – neleży zmienić domyślne hasło dostępu do routera. Należy stosować te same zasady co przy tworzeniu hasła do sieci i co ważne, hasło do routera nie powinno być takie samo jak to do dostępu do sieci.
Remote Management/Remote Upgrade – należy się upewnić, że te dwie opcje są ustawione na Disabled. Powinno się zmieniać to ustawienie tylko w sytuacji gdy będziemy pewni, że będziemy musieli konfigurować router zdalnie przez internet, a w takim przypadku o ile jest to możliwe, należy także ustawić adres IP z jakiego tylko może być router zdalnie zarządzany.
Backup Settings – na koniec klikamy ten guzik i zapisujemy plik z ustawieniami routera gdzieś na dysku, aby w razie potrzeby zresetowania routera do ustawień fabrycznych móc przywrócić konfigurację routera w szybki sposób.

Gratuluje, właśnie skończyłeś konfigurować swój router. Teraz możesz już bezpiecznie korzystać z sieci bezprzewodowej jak i przewodowej w swoim domu.